Punkt oporu '' Niezdara ''Od dzisiaj na prośbę kilku osób przy tytule wpisu będę umieszczał rok, w którym odbyłem wypad w dane miejsce. Głównie chodzi o to, że co niektórzy chcieliby wiedzieć w jakich latach były robione zdjęcia zamieszczone na stronie. Odpowiadając jednocześnie na pytania, dlaczego nie zamieściłem jeszcze wpisów z Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego i Wału Pomorskiego mogę powiedzieć tylko, że na wszystko przyjdzie czas, więc trochę cierpliwości poproszę :) . Obszar Warowny Śląsk, to polska pozycja obronna rozciągająca się od okolic  miejscowości Brynica na północy, do miejscowości Wiry na południu. Podział Śląska dokonany po I wojnie światowej między Polskę  i Niemcy sprawił, że najbardziej uprzemysłowiony wtedy rejon Polski, położony w pobliżu granicy państwowej, był ważnym terenem pod względem strtegicznym nie tylko dla Polaków.  W 1933 roku zostały zatwierdzone przez szefa Sztabu Głównego projekty pierwszych schronów bojowych. Od razu przystąpiono do realizacji zatwierdzonych planów. Pierwszym wybudowanym odcinkiem umocnień, był punkt oporu Dąbrówka Wielka. W następnych latach kontynuowano budowę następnych grup bojowych, uzupełniając je m.in. schronami polowymi i pozornymi.  Punkt oporu ” Niezdara ” ( wybudowany rejonach wsi Niezdara i Sączów ) miał chronić pozycję OW Śląsk przed próbą obejścia jej od północy. Budowę jednych z najnowocześniejszych na całym obszarze schronów rozpoczęto w 1939 roku. Obiekty ze względu na wybuch II wojny światowej nie zdążono ukończyć, ale zostały one  obsadzone żołnierzami. Część obiektów Niemcy wysadzili w !940 roku w celach ćwiczebnych. Ze względu na zbyt krótki czas nie zdążyłem zobaczyć wszystkich bunkrów tego punktu oporu, ale wolałem zobaczyć najciekawsze schrony w kilku miejscowościach niż zobaczyć np. wszystkie obiekty jednego punktu oporu. Pierwszy bunkier zobaczyliśmy z kuzynem Mariuszem na ul. gen. Maczka. Znajduje się z tyłu za domem, ale generalnie przy posesji nie ma ogrodzenia, więc nikt nam uwagi nie zwrocił. Ciężki schron bojowy był wyposażony w dwie kopuły bojowe ckm ( ciężki karabin maszynowy ). Niestety wszystko zarośnięte, wejścia częściowo zasypane ziemią i śmieciami. Chcącym odwiedzić OW Śląsk dam od razu dobrą radę. Wybierajcie się w ten teren najlepiej zimą, bo latem nikt o to nie dba i trzeba się przedzierać przez trawę po pas i niestety widoczność obiektów w niektórych przypadkach nie jest zbyt duża. Następnie udaliśmy się do schronu dowodzenia znajdującego się w pobliżu rozwidlenia ulic Górnej a Słonecznej. Zanjduje się zarośnięty za posesją, nie widać go z drogi, więc bez nawigacji GPS z naniesionymi obiektami trudno go znaleść. Zachowały się dwie kopuły: bojowa i obserwacyjna wz.39.  Jest to jeden z obiektów, którego wnętrze Niemcy wysadzili w celach ćwiczebnych. Najciekawszym obiektem tego odcinka jest ciężki schron bojowy ( tradytor ) położony przy ul. Królewiec. Zachowała się kopuła, ale w końcu mogliśmy wejść do środka. Mogliśmy zobaczyć m.in. zachowane pancerze strzelnic, zamknięcia strzelnic rkm ( ręczny karabin maszynowy ) i zrzutni granatów. Dobrze zachowało się ukształtowanie terenu. Ostatni obiekt, który zobaczyliśmy – ciężki schron bojowy znajduje się przy ul. Siewierskiej między Trąpkowicami a Celinami. Tutaj także dobrze zachował się układ ziemny i kopuła bojowa. Zachowanie bunkrów w dniu dzisiejszym widać na załączonych zdjęciach, do których obejrzenia serdecznie zapraszam.