…czyli każdy ma jakieś hobby!

Sentymentalny powrót z kuzynem po 13 latach w to miejsce Interesujący nas obiekt jest położony w bliskim sąsiedztwie jeziora Smolary. Okazalo się, że niewiele się tu zmieniło. Pierwsza informacja o budowie wieży mieszkalnej przez przedstawiciela rodu Pałuków pochodzi z 1383 roku. W drugiej połowie XV wieku zamek był własnością Grudzińskich i został w tamtym czasie rozbudowany, a z początkiem XVII wieku należal do Smoguleckich.. W czasie najazdu szwedzkiego w 1656 roku warownia została zniszczona, a obrońcy budowli zostali brutalnie zabici. Zamek systematycznie odbudowywano i często zmieniał właścicieli. Był zarządzany m.in.  przez Flemmingów, Przebendowskich i Mielżyńskich. W pierwszej połowie XIX wieku ( około 1830 roku ) został opuszczony. Należał już wtedy do Czarneckich. Przez ponad sto lat nikt się nim nie interesował. W 1989 roku ruiny kupiła Polka, mieszkająca w USA, ale powolne prace przy zamku ostatecznie zakończyły się fiaskiem.  Do dzisiejszych czasów zachował się główny budynek mieszkalny i część murów. Można wejść do środka, ale trzeba uważać na dziury w stropach. Obiekt dosyć niebezpieczny ale przy odrobinie uwagi nic nie powinno się stać. Trzeba jednak uważać przy samym wejściu. Przekonalem się o tym na własnej skórze, rozcinając skórę na ręce chwytając się wystającej cegły. Dawno nie miałem tak zakrwawionej ręki, ale przy zwiedzaniu takich obiektów, drobne lub większe rany są nieuniknione. Warto mieć jednak przy sobie niezawodny środek znieczulający jakim bez wątpienia jest zimne piwo i ból szybko minie. Ogolnie obiekt z zewnątrz prezentuje się dosyć okazale, a położenie przy samym jeziorze dodaje temu miejscu dodatkowego uroku.

12►

Przy okazji zwiedzania Biskupina warto podjechać do pobliskiej Wenecji. Przy Muzeum Kolei Wąskotorowych znajdują się pozostałości zamku. Warownia została wzniesiona pod koniec XIV wieku. Pierwszym właścicielem był Mikołaj Nałęcz z Chomiąży. Po jego śmierci w 1420 roku była własnością Mikołaja Pomiana, który następnie odstąpił ją arcybiskupowi gnieźnieńskiemu Mikołajowi Trąbie. Przez pewien czas cześć zamku wykorzystywano jako więzienie ( w niektórych źródłach podaje się istnienie domu poprawczego ) dla księży. W XV wieku zamek został częściowo rozebrany, a odzyskany material budowlany został wykorzystany do budowy nowej rezydencji arcybiskupów w Żninie.Do dnia dzisiejszego zachowały sie fragmenty murów i dziedziniec, a warownia została zabezpieczona jako tzw. ” trwała ruina ”.

Po obejrzeniu obiektów bojowych ” Przedmościa Koło „, postanowiliśmy przed powrotem do domu podjechać do pobliskiego Koła, aby obejrzeć ruiny zamku. Jestem tu po raz trzeci. Pamiętny był pierwszy wyjazd, kiedy przejeżdżaliśmy z kumplem po drodze i postanowiliśmy się zatrzymać. Przez kilka dni padał deszcz, co spowodowało, że polna droga do ruin przypominała grzęzawisko.   Wracając z zamku zakopaliśmy się busem, ale jakoś udało nam się wyjechać. Już myśleliśmy, że będzie trzeba skorzystać z pomocy miejscowych, żeby nas wyciągnęli, ale na szczęście skończyło się na strachu. Zamek został wzniesiony przez Kazimierza Wielkiego przed rokiem 1362. Znajduje się na sztucznym wzniesieniu, w pobliżu zakola Warty, ok. 3 km. od centrum miasta.  Prawdopodobnie przed wybudowaniem tego zamku, istniała w tym miejscu inna budowla, wzniesiona w formie mieszkalnej. Twierdzę często odwiedzali królowie, a po słynnej bitwie z Krzyżakami pod Grunwaldem, podejmowano tutaj decyzję o dalszym prowadzeniu działań wojennych.  W połowie XVII wieku zamek zajęli Szwedzi, częściowo niszcząc warownię przy wycofywaniu się z niej. W latach 1696-1763 przebywali tu bernardyni, którzy zaadoptowali pozostałości zamku na swój klasztor, a opuszczając to miejsce stopniowo zaczęli rozbierać zabudowania . Dalsza dewastacja następowała w XIX wieku i  początkowych latach  XX wieku. Okoliczni mieszkańcy traktowali ruiny, jako źrodło materiału budowlanego. Pozostałości warowni zostały częściowo zabezpieczone po II wojnie światowej i w takim stanie przetrwały do dzisiejszych czasów. Obecnie ruiny cieszą się dużym zainteresowaniem mieszkańców Koła i okolic, którzy chętnie odwiedzają to miejsce w weekendy przy ładnej pogodzie z całymi rodzinami. Przetrwała wieża i część murów, po których sobie pochodziliśmy. Wspiąłem się także na sam szczyt wieży, z której rozciągają się fajne widoki na rzekę i okolicę.

12►

Jadąc do Starego Raduszca zobaczyć opuszczony dworek i bunkry, postanowiłem, że przejeżdżając przez Krosno Odrzańskie zobaczymy po drodze znajdujące się po lewej stronie  jadąc od strony Poznania, pozostałości tutejszego zamku. Ze względu na swoje położenie przy rozlewisku rzeki Odry,  Krosno Odrzańskie stało się ważnym miastem strategicznym już we wczesnym średniowieczu. Murowany zamek wzniesiono tutaj prawdopodobnie na początku XIII wieku, w czasach księcia Henryka I  Brodatego, w miejscu dawnego grodu drewniano – ziemnego. W późniejszych latach był wielokrotnie przebudowywany. W okresie najazdu tatarskiego ( 1241 rok ) schroniła się tutaj Jadwiga Śląska, wdowa po Henryku I Brodatym i fundatorka wielu kościołów i klasztorów, która w pośpiechu musiała opuścić Legnicę. Kilkakrotnie był oblegany przez wojska . W czasie wojny trzydziestoletniej zamek zajęły wojska Szwedzkie, które z przerwami okupowały Krosno przez 13 lat ( 1631-1644 ). Największe zniszczenia dokonały wojska sowieckie w 1945 roku podczas II wojny światowej podpalając miasto i zamek. Niewielką część zamku odbudowano w latach 1964-66. Niedawno odremontowano krużganki, budynek tzw. ” Wozowni ” i przyziemie budynku ” Bramnego ‘. Odbywają się tu rożne imprezy organizowane przez Centrum Artystyczno – Kulturalne ” Zamek „. Z Guderem i Łukaszem obeszliśmy zamek dookoła. Najbardziej zainteresowała nas zrujnowana część wschodnia. U podnóża zamku  znajduje się schron Pozycji Odrzańskiej, umiejscowiony w dawnych walach, wybudowanych przez Szwedów. Zachowała się w nim płyta pancerna i posiada dwa pomieszczenia: przedsionek i izbę bojową. Roztopy sprawiły, że woda znajdująca się w wewnątrz obiektu uniemożliwiła dokładne zwiedzenie w środku. Dwie fotki bunkra znajdziecie w galerii pt. ” Pozycja Odrzańska – Krosno Odrzańskie „.